Da li je naš kosmos nastao unutar crne rupe iz drugog univerzuma

Razvoj naučnih spoznaja o poreklu kosmosa

Pitanje o tome kako je nastala sveukupna stvarnost predstavlja jednu od najstarijih ljudskih dilema. Vekovima su odgovori na ovo pitanje bili zasnovani na teorijskim pretpostavkama i filozofskim razmatranjima. Tek sa napretkom moderne astrofizike u dvadesetom veku stvoreni su prvi naučni temelji za razumevanje kosmičke istorije. Posmatranja su pokazala da se udaljeni objekti u svemiru neprekidno udaljavaju jedni od drugih, što pruža neoborive dokaze da se celokupan kosmički prostor stalno širi.

Dodatna astronomska istraživanja otkrila su da daleke galaksije deluju mlađe, imaju manju masu i pokazuju znatno više stope formiranja zvezda. To jasno ukazuje na to da kosmos prolazi kroz vremensku evoluciju. Otkriće skoro ujednačenog pozadinskog zračenja potvrđuje da je u svojoj najranijoj fazi svemir bio izuzetno topao, gust i dominiran zračenjem. Svoju savremenu formu ova teorija dobija u konceptu Velikog praska, za koji se procenjuje da se dogodio pre približno 13,8 milijardi godina, nakon razdoblja kosmičke inflacije u kom je naglo širenje prostora ustupilo mesto dominaciji materije.

Fizika crnih rupa i teorija o mladim univerzumi

Uprkos uspehu standardnog kosmološkog modela, svemir poseduje određena specifična svojstva koja privlače posebnu pažnju teorijskih fizičara. Ukoliko se proračuna ukupna masa i energija svih čestica koje se nalaze unutar uočljivog dela kosmosa, dolazi se do fascinantnog podatka. Veličina horizonta događaja koja bi odgovarala crnoj rupi sa tom ukupnom masom izuzetno je bliska stvarnoj veličini kosmičkog horizonta našeg vidljivog svemira.

Ova nesvakidašnja podudarnost pruža osnovu za razmatranje pretpostavke da se naš kosmos nalazi unutar jedne gigantske crne rupe. Na ovu zamisao nadovezuje se i čuvena hipoteza koju je proslavio teoretičar Stiven Hoking, a prema kojoj formiranje svake crne rupe može uzrokovati nastanak potpuno novog, tako takozvanog mladog univerzuma. Takav novonastali prostorno-vremenski domen ostaje dostupan isključivo posmatračima koji pređu unutrašnju granicu crne rupe. Prema tom modelu, naš svemir potiče iz nekog ranijeg, većeg matičnog prostranstva, dok svaka nova crna rupa stvorena u našem kosmosu potencijalno rađa novi skriveni svet.

Granice prostora i priroda unutrašnjih singulariteta

Ključno obeležje svake crne rupe jeste njen horizont događaja, koji predstavlja nevidljivu granicu između dva potpuno različita fizička stanja. Sa spoljne strane te linije, jak gravitacioni uticaj zakrivljuje okolni prostor, ali materija i svetlost još uvek mogu pobediti privlačenje ukoliko se kreću dovoljno brzo ili poseduju odgovarajući pogon. Spoljni posmatrač tako može izbeći pad u bezdan i nastaviti kretanje kroz kosmos pod uticajem drugih sila, poput elektromagnetizma.

Kada objekat jednom pređe horizont događaja, sudbina mu je potpuno zapečaćena jer kretanje prostora i vremena neumoljivo vuče sve čestice ka centralnoj tački. Čak ni svetlost, kao najbrža poznata pojava u prirodi, ne može nadjačati taj uticaj niti pobegći iz unutrašnjosti. Pri tome, struktura samog središta zavisi od dinamike rotacije objekta. Dok statične crne rupe teže tačkastim singularitetima, rotirajuće crne rupe formiraju specifične prstenaste singularitete, što otvara dodatna teorijska pitanja o tome šta se zapravo dešava u najdubljim slojevima ovih tajanstvenih kosmičkih objekata.

Izvor: Ethan Siegel, Starts With A Bang · Fotografija: Pexels / Freepik (ilustracija)